10.Nie wierzę Ci.!

Następnego dnia z samego rana miałam lot do Londynu. Jeśli chodzi o przyjaciół i Zayna, to nie wiedzą prawdy. Myślą,  że musiałam nagle wyjechać do rodziny. Zaynowi powiem, muszę Nicol też, ale nie wiem co z chłopakami. W czasie lotu tępo wpatrywałam się w chmury za oknem. Przybierały różne, czasem śmieszne kształty.  Na lotnisku w Londynie jak zwykle tłoczno. Jakimś cudem udało mi się wydostać i taksówką pojechałam już w stronę domu. W środku usiadłam na kanapę i napisałam do Nicol i Zayna, że jestem już w domu. Kazali mi do nich przyjść. Postanowiłam pójść. Takie małe wytchnienie. Gdy tylko otworzyłam drzwi mieszkania rozległ się hałas. Weszłam do salonu, a Nicol od razu się na mnie rzuciła. Zayn posłał mi ciepły uśmiech. Tak się za nim stęskniłam

-Gdzie byłaś?-zaczęła zadawać pytania Nicol

-W USA nagły wypadek i musiałam pojechać do rodziny.

-A co się stało?

-Moja mama zmarła

-To dziwne, że przyjaźnimy się tak długo, a twojej mamy nie znam

-I nie poznasz- po moich policzkach zaczęły spływać zły. Zayn wstał i mnie przytulił. Wszyscy patrzyli się na nas dziwnie

-Nie no, nie mogę już tego ukrywać- pocałował mnie namiętnie. Tak, tego mi tego brakowało.

-Czyli jak mówiłeś, że jesteś u dziewczyny to chodziło o Patricię?

-Tak, najpierw przyjaciółkę.

-I dobrze, że jesteście parą bardzo do siebie pasujecie.

-Przepraszam was, ale muszę coś powiedzieć Nicol i Zaynowi na osobności.- poszliśmy do małego królestwa Zayna- Jak mówiłam musiałam wyjechać na chwilę do USA, bo moja mama zmarła. Nie wiecie małego szczegółu. Moja mama to Mariah Carey. Nie przez przypadek mam takie nazwisko

-Nie wierzę ci-odpowiedziała Nicol.

-To nie wierz. Acha nie mówcie nikomu. Nie chcę by ktoś to wiedział. Moja mama mnie przed tym od zawsze chroniła.

-Masz nasze słowo-odezwał się Zayn. S powrotem poszliśmy do salonu. Chłopaki prowadzili zaciętą dyskusję nad czymś. Usiadłam na kanapie obok Zayna i wtuliłam się w niego. Po godzinie uznałam, że jestem zmęczona i poszłam do domu. Umyłam się i poszłam na balkon pooglądać gwiazdy. Zdawało mi się, że chcą mi coś powiedzieć. Były takie magiczne, takie piękne. Nagle w całym domu rozległ się dźwięk dzwonka. Leniwie wstałam i poczłapałam na dół. Okazało się, że to Zayn. Od razu przytuliłam go mocno. Poszliśmy do sypialni. Położyliśmy się wygodnie na łóżku. Oparłam głowę o jego klatkę piersiową, a on bawił się końcówkami moich czarno-kruczych włosów. Nikt się nie odezwał. U nas nawet cisza była znacząca. Rozumieliśmy się bez słów. Zauważyłam, że Zayn zasnął, wykorzystałam to i postanowiłam zadzwonić do Nicol. Wyszłam na balkon.:

Rozmowa:*

-Cześć Jak tam.?-odezwałam się

-Hej. A dobrze a u ciebie?

-Też, wiesz, że nie po to dzwonię, powiedziałaś Harremu.?

-Tak

-I co.?

-Nawet nie wiesz jak się ucieszył. Powiedział, że od zawsze chciał mieć małe Hazziątko.

-Nie wiesz jak się cieszę

-Ja też. Słuchaj muszę kończyć, bo akurat Harry przyszedł. Pa

-Pa.- wróciłam do sypialni do mojego księcia, który słodko spał. Położyłam się obok i w mgnieniu oka zasnęłam.